Nanlilisik pa sa iyong ulirat

ang kidlat ng magdamag,

umaalunignig pa ang haginit ng bagyo,

at ngayon, Linggo, mga mata mo’y pinag-uulap

ng abuhing umaga.

Walang talahib na nakatarak

sa papawirin, dito: tanging dawag

ng nagtikwas na huklubang yero,

magrasang posteng sa kalawaka’y nakaamba;

sumpit ng asngaw ng patay na daga;

tiplad ng nabulabog na lusak

na ang laging saklot ay mga katawang tayantang.

gaya ng mga paslit

na nagtatampisaw sa kanal,

nag-aalmusal ng hamog,

hubo ang ila’t ang iba’yu hubad,

balabal ay karbon

na winawakwak ng irit nila’t hiyaw.

Sa lambong ng lilang alapaap,

tanaw mo, bagamat nahihilam, ang pahalihaw

ng mga gusgusing bisig—

salasalabat na unday, laslas,

paitaas, ng mga punyal—

kung paanong ang mga iyon,

bawat isa, ay sabik pumunit

ng tigkakapirasong langit.

Hulyo 1979